تقوای فردی و اجتماعی در اجتماعات

تقوا دو سطح دارد: تقوای فردی (پایبندی شخصی به واجبات و محرمات در خلوت) و تقوای اجتماعی (رعایت اخلاق، انصاف، عدالت و مسئولیت‌پذیری در تعامل با دیگران). در اجتماعات انقلابی (راهپیمایی‌ها، مراسم عزاداری، تجمعات اعتراضیِ عادلانه)، تقوای اجتماعی از فردی مهم‌تر است؛ چراکه تخلفات اخلاقی در جمع (فحاشیِ گروهی، تجاوز به حقوق دیگران، توهین به مخالفان، ایجاد تفرقه) اصلِ حرکت را بی‌اعتبار می‌کند. قرآن می‌فرماید: «تَعَاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَالتَّقْوَی» (مائده:۲)؛ همکاریِ جمعی باید بر پایهٔ تقوا باشد، نه گناه و دشمنی. در جنگ رمضان، اجتماعاتِ با تقوا (متعهد به حجاب، صداقت، کمک به ضعیف و پرهیز از خشونتِ غیرشرعی) بودند که مشروعیت و کارآمدیِ مقاومت را در افکار عمومی جهان حفظ کردند.