بررسی پیامدهای اخلاقی مهندسی ژنتیک از منظر اخلاقی

مهندسی ژنتیک با وجود دستاوردهای چشمگیر در درمان بیماری‌های صعب‌العلاج، چالش‌های اخلاقی عمیقی را از منظر اسلام ایجاد کرده است. از یک سو، اصول فقهی چون «لا ضرر» و «حفظ نفس» اجازه می‌دهد از این فناوری برای اصلاح ژن‌های معیوب و نجات جان بیماران استفاده شود؛ اما از سوی دیگر، کرامت ذاتی انسان («وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ») و قاعدهٔ «تغییر ناپذیریِ خلقت الهیِ بنیادین» دستکاری‌های ژنتیکیِ غیردرمانی (مانند طراحی کودک سفارشی، تقویت ژنتیکی برای زیبایی یا قدرت نظامی، و شبیه‌سازی انسان) را به شدت محدود می‌کند و آن‌ها را در حکم «تجاوز به حریم فطرت» و «ابزارانگاریِ انسان» حرام یا مکروه می‌داند. همچنین نگرانی از «شکاف ژنتیکیِ طبقاتی» (دسترسی انحصاری ثروتمندان به فرزندان برتر ژنتیکی) و تهدید حریم خصوصی (دسترسی دولت‌ها به اطلاعات ژنتیکی افراد)، ضرورت وضع قوانین شرعیِ دقیق و نظارتِ کمیته‌های مشترک فقهی-علمی را اجتناب ناپذیر می‌سازد.