مقاومت و تکون جامعه به مثابه انسان کبیر

«وقتی از “مقاومت” در قامت “انسانِ کبیر” سخن می‌گوییم، در واقع به بازتعریف بنیادین قدرت در جامعه اشاره داریم؛ جامعه‌ای که در برابر طوفان‌های تاریخی و فشارهای ساختاری خم نمی‌شود، بلکه تکوّن (شدن و شدنِ دائمی) خود را نه به پای یک قهرمانِ اَبَرانسانی، بلکه به نیروی جمعی و پویای “ما” گره می‌زند. مقاومت در این نگاه، دیگر فقط یک تاکتیکِ تدافعی نیست، بلکه فرایندی خلاقانه و سیال از خودآفرینیِ جمعی است. جامعه به مثابه انسانِ کبیر، یعنی انبوهی از عاملیت‌های خرد و بزرگ که در لحظهٔ بحران از یکدیگر عبور می‌کنند و به موجودیتی زنده، دانا و کنشگر تبدیل می‌شوند؛ موجودیتی که رنج را بازنمایی نمی‌کند، بلکه آن را به اراده‌ای برای زیستن و دگرگونی بدل می‌سازد. چنین جامعه‌ای هرگز سوگوار قهرمانِ ازدست‌رفته نیست؛ زیرا خودش، قهرمانِ در حالِ شدنِ حماسه‌ای بی‌پایان است.»